Wypuściłem powietrze. Cztery lata rachunków i przelewów bankowych przewijały mi się przez głowę.
„Kredyt hipoteczny rodziców. Trzy lata, 1500 dolarów miesięcznie”.
“Jezus.”
„Rabat na samochód mojej siostry. Osiemnaście miesięcy, 400 dolarów miesięcznie”.
„Nathan.”
„Rachunki za leczenie taty z zeszłego roku. Osiem tysięcy.”
Odwróciła się, żeby na mnie spojrzeć, a jej profil rozświetlił się w świetle deski rozdzielczej.
„Ile w sumie?”
Zrobiłem obliczenia. Szybko. Przygnębiające.
„Może… 80 000 dolarów w ciągu czterech lat. Mniej więcej.”
„Osiemdziesiąt tysięcy”.
„I na ile imprez rodzinnych nas zaprosili?”
Myślałam o urodzinach, które przegapiłam, świętach, w których uczestniczyłam, kolacjach, o których powiedziano mi, że są przeznaczone tylko dla najbliższej rodziny.
„Trzy, może cztery.”
Clare roześmiała się, ten sam ostry śmiech dobiegł z kuchni.
„Trzy, może cztery. A teraz chcą dzielić twój ślub. Najwyraźniej.”
Wjechaliśmy do garażu naszego budynku. Zaparkowałem i wyłączyłem silnik. Żadne z nas się nie ruszyło.
Clare odpięła pas bezpieczeństwa i odwróciła się w moją stronę.
„Albo ty się tym zajmiesz, albo ja to zrobię” – powiedziała. „I nie spodoba ci się, jak to zrobię”.
„Co mam zrobić?”
„Cokolwiek powstrzymuje mnie od zadzwonienia do twojej matki i wyjaśnienia jej, na czym dokładnie polega oszustwo kontraktowe?”
Wyszła, trzasnęła drzwiami i poszła do windy, nie czekając.
Siedziałem w samochodzie jeszcze minutę. Telefon zawibrował mi w kieszeni. Zignorowałem go. Już wiedziałem, co powie.
Na górze Clare była w sypialni, drzwi były zamknięte. Zamiast tego poszłam do swojego gabinetu – małego pokoju obok salonu. Biurko, laptop, szafka na dokumenty pełna zeznań podatkowych i paragonów, do których, jak sama siebie przekonałam, nigdy nie będę musiała zaglądać.
Otworzyłem laptopa i utworzyłem nowy arkusz kalkulacyjny.
Tytuł: Inwestycje rodzinne w latach 2022–2026.
Zacząłem wypełniać rzędy.
Kredyt hipoteczny rodziców: 1500 dolarów miesięcznie przez 36 miesięcy, 54 000 dolarów.
