Policjanci zawahali się na chwilę, bo szkolenie to trudny łańcuch do przerwania. Ale scena, którą zobaczyli, przeczyła wszelkim zasadom: pies interwencyjny ochraniający starszego mężczyznę, jakby zawdzięczał to życiu.
Mateo posłuchał pierwszy. Potem następny. I kolejny. Aż do momentu, gdy pomost przestał wyglądać jak pułapka, a zaczął przypominać… spotkanie po latach.
Valeria zrobiła dwa kroki w stronę Don Ernesta, tym razem bez gróźb, tylko z pytaniami.
—Panie Salgado… czy może pan udowodnić, że brał pan udział w tej operacji? Czy ma pan jakieś dokumenty? Numer jednostki?
Don Ernesto drżącym ruchem skinął głową.
„Mam… stary dowód. I odznakę. Zawsze ją noszę…” Sięgnął do wewnętrznej kieszeni kurtki, powoli, żeby nikogo nie spłoszyć. Wyciągnął znoszoną odznakę i metalowy gwizdek zawieszony na smyczy.
Gdy tylko zabrzmiał gwizdek, pies wydał z siebie ciche, niemal ludzkie skomlenie. Powąchał go natarczywie, jakby czas się zagiął.
Waleria poczuła cios w brzuch.
Bo ona też miała wspomnienie: jej ojciec, emerytowany marynarz, opowiadał jej o psie, który kiedyś uratował cały pluton i zniknął w dymie. „Nigdy się nie dowiedziałam, co się z nim stało” – powiedziała. „Ale jeśli kiedykolwiek wróci… Mam nadzieję, że odnajdzie ukochaną osobę”.
