Zamknęłam oczy na chwilę.
Nie po to, żeby płakać.
Ale żeby odetchnąć.
Po raz pierwszy od wielu lat nie musiałam nikomu niczego tłumaczyć. Nie musiałam się niczego dowodzić. Nie musiałam prosić o pozwolenie.
Moja córeczka spała spokojnie, z małą rączką zaciśniętą na moim palcu. Tak mała. Tak kruche istnienie. A jednak była powodem, dla którego musiałam być silna.
