—Pamiętasz, jak bawiliśmy się w królestwo?
Mateo się uśmiechnął.
Porzucone przez ojczyma, cudowne dziecko przekształciło dom w farmę
—To nigdy nie była gra.
Spojrzała na pola uprawne, które rozciągały się niczym zielony ocean pod słońcem Veracruz.
—A kim jesteśmy teraz?
Mateusz spojrzał na horyzont.
—Teraz jesteśmy dowodem czegoś.
-O czym?
Odpowiedział z tą samą stanowczością, co tamtej nocy na ganku:
—To porzucenie nie definiuje końca.
Czasami…
To jest początek.
Cztery lata później.
Czerwona, gruntowa droga prowadząca do San Rafael de los Encinos nie była już pokryta kurzem, jak w dniu, w którym Raúl wyjechał.
Ludzie zaczęli nazywać to miejsce inną nazwą:
