„Farma Cudów”.
Stare, nadgryzione przez robaki drewniane drzwi zastąpiono żelazną bramą pomalowaną na zielono. Nad nią wisiał prosty szyld:
Gospodarstwo Mateo i Sofii.
Porzucone przez ojczyma, cudowne dziecko przekształciło dom w farmę
Nie „Cárdenas”.
Nie było to imię człowieka, który ich porzucił.
Mateo, mający teraz szesnaście lat, stał pośród rzędów czerwonych truskawek, które ciągnęły się aż do plantacji kawy w tle. System nawadniania kropelkowego, który sam zaprojektował, działał z precyzją bicia serca.
Zapach wilgotnej ziemi, młodych liści i brzęczenie pszczół tworzyły symfonię życia.
Sofia nie była już małą dziewczynką, która tuliła pluszowego królika z rozdartym uchem.
