Ale prawda była prostsza i dziwniejsza.
Poczułem ulgę.
Nie dlatego, że go nienawidziłem. Nie nienawidziłem. Ale gdzieś głęboko w środku, pod wyczerpaniem i zapiekankami, które ludzie ciągle przynosili, czułem, że w końcu mogę odetchnąć. Po prostu jeszcze nie wiedziałem dlaczego.
Trzy dni po pogrzebie przyszedł list.
Zwykła biała koperta. Bez adresu zwrotnego. Moje imię i nazwisko napisane starannie na pierwszej stronie.
W środku była pojedyncza kartka papieru z First National Bank.
„Szanowna Pani Thompson, pragniemy złożyć kondolencje w związku ze śmiercią Pani męża. Zgodnie z warunkami umowy najmu skrytki depozytowej, informujemy, że jest Pani wpisana jako współwłaścicielka. Skrytka została opłacona do końca roku. Prosimy o jak najszybszy kontakt w celu ustalenia dostępu.”
Przeczytałam to trzy razy.
Mieliśmy skrytkę depozytową.
Bob nigdy o niej nie wspominał – ani razu przez trzydzieści osiem lat.
Zadzwoniłam do banku tego popołudnia. Kobieta w słuchawce była uprzejma i profesjonalna. Tak, skrytka była zarejestrowana na Roberta Thompsona, a Margaret Thompson była wpisana jako współwłaścicielka. Tak, mogłam uzyskać do niej dostęp. Czy czwartek o 10:00 będzie pasować?
Czwartek. Dwa dni za nami.
