Moja mama rzuciła się do przodu, imitując swój głos. „Kochanie, nic takiego… Naomi jest po prostu zestresowana…”
„Przestań” – warknął Ethan głośniej, niż zamierzał. Pokój zamarł. Lokówki zawisły w powietrzu.
Oczy Olivii rozszerzyły się. „Ethan?”
Spojrzał na nią, potem na mnie, a potem znowu na nią, jakby nie mógł się zdecydować, którą prawdę powiedzieć najpierw. „Chcieli nakłonić Naomi do podpisania swoich akcji z prawem głosu” – wyrzucił z siebie. „Dzisiaj. Jako »prezent ślubny«”.
Twarz Olivii zbladła. „Co?”
Mój ojciec szybko zareagował. „To nie tak. To tylko papierkowa robota…”
„Dokładnie tak jest” – powiedziałam i odłożyłam telefon na toaletkę. „Powiedziałeś „przejęcie”. Powiedziałeś, że złożysz wniosek w poniedziałek. Powiedziałeś, że nazwiesz mnie niezrównoważoną, jeśli odmówię”.
Stylista cicho cofnął się w stronę drzwi.
Olivia wpatrywała się w moją matkę. „Mamo… wiedziałaś?”
Linda rozchyliła usta. „Próbowałam cię chronić”.
„Od czego?” Głos Olivii się załamał.
