„Jesteś moim słońcem, moim jedynym słońcem…” Sophie śpiewała z przejmującą czystością. Jej głos nie brzmiał jak głos zwykłego dziecka; niósł ciężar nieopłaconych rachunków medycznych, bezsennych nocy i nieustającego strachu przed zostaniem samą na świecie. Ludzie spieszyli obok, wrzucając kilka monet do jej zużytej czapki, poruszeni raczej litością niż sztuką, nie zdając sobie sprawy, że każda moneta to wygrana bitwa z śmiercią.
Tego popołudnia zatrzymała się elegancka kobieta. Nie z powodu współczucia, ale dlatego, że talent Sophie uderzył ją mocno. Z łzami w oczach zapytała, dlaczego śpiewa z taką rozpaczą. Odpowiedź Sophie była prosta i zrujnowująca: „Moja mama umiera i potrzebuję, aby miała operację. Będę śpiewać, aż uzbieram wystarczająco dużo pieniędzy, aby ją uratować.”
Kobieta, wzruszona, wręczyła jej ulotkę przemoczoną deszczem: „Talent France”. Największy konkurs w kraju. Nagroda: milion euro.
Sophie pobiegła do domu, z papierem przyciśniętym do piersi jak złota nota. Znalazła swoją matkę, Claire, bladą i drżącą na podłodze łazienki. Choroba postępowała szybko, zbyt szybko. Chociaż Claire próbowała ją zniechęcić, obawiając się, że świat rozrywki będzie okrutny dla jej dziecka, determinacja w zielonych oczach Sophie była niezłomna. „Nauczyłaś mnie, że muzyka może uzdrowić wszystko, mamo. Teraz to udowodnię.”
Kilka dni później Sophie stanęła na scenie przesłuchań, oślepiona jasnymi światłami, które kontrastowały z ciemnością jej codziennego życia. Przed nią trzech sędziów. Wśród nich był Alexandre Moreau, magnat medialny, znany ze swojego krytycznego oka i ogromnego majątku, ale także z chłodności, która kryła bolesną przeszłość. Alexandre z nudów spoglądał na zegarek. Widząc setki kandydatów tego dnia.
„Co zamierzasz zaśpiewać?” zapytał Alexandre bez entuzjazmu.
„Piosenkę, którą nauczyła mnie mama.” Nazywa się „Jesteś moim słońcem”, odpowiedziała Sophie, dostosowując pasek gitary.
