W ostatnim rzędzie, nieco oddzielony od oficjalnej delegacji, zobaczyłem Liama Sterlinga. Stał tam w prostym, ale dobrze dopasowanym szarym garniturze, z pogodną twarzą i autentycznie szczęśliwy, czego nigdy nie robił, stojąc obok Jessiki. Kiedy złapał moje spojrzenie, uśmiechnął się – szczerze – i dyskretnie uniósł kciuk w górę.
Nieformalnymi kanałami dowiedziałem się, że Liam założył własną firmę architektoniczną, całkowicie niezależną od pieniędzy ojca. Projektował tanie mieszkania i centra kulturalne, wykonując pracę, która naprawdę miała znaczenie. Porzucił łatwą drogę i wybrał coś bardziej wymagającego, ale bardziej znaczącego.
Odnalazł swoją własną drogę. Tak jak ja.
Słyszałem też kilka rzeczy o mojej rodzinie. Firma Jessiki, Lumina, zbankrutowała w spektakularny sposób w ciągu sześciu tygodni. Bez inwestycji Sterlinga cały ten domek z kart by się zawalił. Firma była pozywana przez wielu dostawców, inwestorów i byłych pracowników. Jessica złożyła wniosek o upadłość konsumencką. Mieszkała wówczas w jednopokojowym mieszkaniu w północnym New Jersey i pracowała jako recepcjonistka w gabinecie stomatologicznym.
Moi rodzice zostali zmuszeni do opuszczenia domu.
