Kamuflaż Pokory
Część 1: Katedra Bogactwa
. Wielka sala balowa hotelu Plaza przesiąknięta była przepychem. W powietrzu unosił się zapach pięciu tysięcy importowanych białych róż z Ekwadoru – każda kosztowała więcej, niż większość Amerykanów mogłaby zarobić w godzinę – zmieszany z wilgocią podnieconego oddechu i metaliczną kwasowością ambicji, tak ostrą, że aż można ją było poczuć. Z pozłacanych sufitów zwisały kryształowe żyrandole wielkości małych samochodów, a ich światło rozszczepiało się na tysiąc diamentowych punktów, które sprawiały, że pomieszczenie lśniło niczym wnętrze szkatułki na biżuterię.
Stałam w wejściu, nerwowo wygładzając ręką materiał sukienki – gest, którego nigdy do końca nie opanowałam, nawet po piętnastu latach wojskowej dyscypliny. Sukienka była ciemnoniebieska, w kształcie litery A, skromnie sięgała tuż za kolana. Z wysokim dekoltem. Konserwatywna. Schludna. Kupiłam ją w Macy's trzy lata temu, w jeden z nielicznych weekendów. To była sukienka zaprojektowana tak, by znikać, wtapiać się w tło. W tej sali, gdzie sukienki kosztowały więcej niż średniej wielkości sedany i nosiły designerskie odznaki niczym medale wojenne, byłam czarną kropką na złotym płótnie.
I właśnie o to mi chodziło.
