W końcu znalazłem. Stolik 45.
Evelyn Vance.
Sprawdziłem plan piętra. Stoliki od 1 do 40 znajdowały się na parterze. Stoliki od 41 do 50 znajdowały się w zupełnie innym pomieszczeniu.
Wszedłem do sali balowej i potwierdziłem, co wskazywał plan piętra. Stolik 45 nie znajdował się nawet na parterze, razem z innymi gośćmi. Był schowany w ciemnej wnęce przy wejściu do restauracji, tuż obok obrotowych drzwi, gdzie kelnerzy przynosili jedzenie i sprzątali brudne naczynia. Stolik był wciśnięty między stanowisko do serwowania a stojak z dodatkowymi krzesłami.
Podszedłem do stolika i spojrzałem na pozostałe winietki. Gregory Chen – fotograf ślubny. Maria Santos – asystentka DJ-a. David Park – wideofilmowiec. Simone Liu – florystka.
Stolik sprzedaży. Przydzielono mnie do personelu.
Poczułem zimny ucisk w piersi. To nie był smutek. Moje źródło żalu po tej rodzinie dawno się wyczerpało. To było coś ostrzejszego i bardziej klinicznego. To był czysty, zimny gniew – taki, który nie zmusza do krzyku ani płaczu, ale raczej sprawia, że jesteś bardzo, bardzo cicho.
Przeszedłem obok stolika 45, nie siadając. Poszedłem prosto do stolika 1, do mojej rodziny.
Byli już zajęci ożywioną rozmową. Ojciec, lekko drżącymi rękami, nalał panu Sterlingowi wina. Mama szeroko gestykulowała, a jej biżuteria lśniła w świetle. Jessica przytulała się, co kilka sekund dotykała jej włosów i poprawiała diamentową tiarę na głowie.
Podeszłam od tyłu i stanęłam obok pustego krzesła, obok mamy – krzesła przeznaczonego najwyraźniej dla kogoś, czyj gość najwyraźniej się nie pojawił.
„Co ty wyprawiasz?” Głos mamy przebił się przez zgiełk, gdy tylko mnie zobaczyła. Obróciła się na krześle i ustawiła tak, by zasłonić pusty stolik. „Ten stolik jest wyłącznie dla pary młodej i VIP-ów. Twoje miejsce jest tam”. Wskazała na drzwi kuchenne, na ciemną wnękę, gdzie stół numer 45 stał w haniebnym wygnaniu.
„Jestem siostrą panny młodej” – powiedziałam, lekko podnosząc głos, żeby było lepiej słychać.
