Syn został lekarzem i zostawił swoją niewidomą matkę z niczym…

„Ślepota nie jest najgorsza” — mówiła spokojnie. — „Najgorsze jest to, gdy obok są widzący, którzy nie chcą widzieć”. Pewnego dnia ktoś zapukał do drzwi. Michał stał na progu długo. W milczeniu.

„Mamo…” — powiedział w końcu. — „Ja…” Zofia uniosła dłoń. „Słyszę cię” — powiedziała spokojnie. — „Ale widzieć cię już nie muszę”.

Zamknęła drzwi. Nie trzasnęła nimi. Po prostu je zamknęła. I w tej chwili Michał zrozumiał: nie stracił domu,

nie stracił pieniędzy i nie stracił kariery. Stracił jedyną osobę, która kochała go bezwarunkowo. A pani Zofia po raz pierwszy od wielu lat usiadła na tej samej drewnianej ławce na podwórzu — nie po to, by czekać, lecz po to, by żyć.