Po tych słowach chłopiec podniósł nogawkę spodni. Pod spodem znajdowała się proteza nogi. Metal lśnił w świetle. Ktoś w kabinie cicho westchnął. Jeden mężczyzna spojrzał w dół, a starsza kobieta zakryła usta dłonią.
Mama nagle zbladła. Jej pewność siebie zniknęła w sekundę. Próbowała coś powiedzieć, ale słowa jej zawiodły. Dzieci przytulały się do niej jeszcze mocniej.
Chłopak spokojnie opuścił nogawkę spodni i usiadł z powrotem. Nie mówił nic niepotrzebnego, nie rozglądał się, nie próbował nikogo zawstydzić. Na jego twarzy nie było złości, tylko zmęczenie.
W autobusie zapadła niezręczna cisza. Jeden z pasażerów cicho zauważył, że nie można oceniać człowieka po tatuażach i wieku. Kilka osób się z tym zgadzało.
Mama już nie domagała się miejsca. Po prostu stała w milczeniu, patrząc przez okno.
