W wieku 36 lat postanowiłem poślubić kobietę, którą wszyscy we wsi

Następnie:

NIE.

To jedno słowo zapadło mi w pamięć bardziej, niż się spodziewałem.

Dlaczego nie?

Bo nie mógł się zdecydować. A ja też nie będę budować przyszłości na wahaniu.

Długo wpatrywałem się w wiadomość.

Ironia ma ostre krawędzie.

Więc jaki był sens? – napisałem.

Jej odpowiedź nadeszła powoli, jakby ktoś celowo dobierał każde słowo.

Aby dowiedzieć się, czy miłość opóźniona jest nadal miłością. Nie była.

Wokół mnie zapadła cisza.

Bezbolesne.

Po prostu kontemplacyjne.

Nie chciałam destabilizować twojego małżeństwa – dodała. – Ale nie będę udawać, że nie chciałam.

Pisałem uważnie.

Nie ty to zepsułeś. To jego niepewność.

Kolejna pauza.

To uczciwe – odpowiedziała.

Zaskoczyłem sam siebie moim kolejnym pytaniem.

Czy jesteś zadowolony, że się odezwałeś?

Na odpowiedź czekała prawie pięć minut.

Czuję ulgę. Żal jest głośniejszy niż odrzucenie.

Ta linia się utrzymywała.

Żal jest głośniejszy niż odrzucenie.

Być może dlatego Adrian odszedł.

Nie dlatego, że kochał ją bardziej.

Ponieważ bał się, że nigdy się nie dowie.

A strach jest przekonujący.

Po chwili pojawiła się kolejna wiadomość.