Praca kwitła. Podjęłam się dużego rękopisu – ambitnej amerykańskiej powieści o kobiecie, która porzuca życie, które z zewnątrz wydaje się idealne.
Sztuka imitująca życie.
Pewnego popołudnia, prawie dziewięć miesięcy po ślubie, spotkałem Adriana.
Dosłownie.
Zderzyliśmy się przed księgarnią w West Village.
Instynktownie mnie przytrzymał, na chwilę kładąc mi ręce na ramionach, po czym oboje się cofnęliśmy.
Przez ułamek sekundy żadne z nas się nie odezwało.
Wyglądał inaczej.
Nie zdewastowane.
Po prostu… ciszej.
„Vivienne” – powiedział cicho.
„Adrian.”
Nowojorski ruch uliczny płynął wokół nas obojętnie.
„Wyglądasz dobrze” – zauważył.
„Tak”, odpowiedziałem.
"A ty?"
Lekko wypuścił powietrze.
„Uczę się.”
Przechyliłem głowę.
„Byłeś w Paryżu?”
"Tak."
"I?"
„I zdałem sobie z czegoś sprawę”.
Czekałem.
„Goniłem za tym, kim byłem kiedyś, kiedy byłem z nią” – powiedział. „Nie za tym, kim jestem teraz”.
To brzmiało jak wzrost.
„A kim ty teraz jesteś?” zapytałem.
Uśmiechnął się słabo.
„Ktoś, kto rozumie, że nostalgia to nie miłość”.
Powoli skinąłem głową.
„Cieszę się.”
Staliśmy tam niezręcznie, dwoje byłych małżonków z krótszą wspólną historią niż większość par.
„Przepraszam” – powiedział ponownie – tym razem nie z rozpaczą. Po prostu z refleksją.
„Wiem” – odpowiedziałem.
