W wieku 36 lat postanowiłem poślubić kobietę, którą wszyscy we wsi

„Bardzo przepraszam” – wyszeptał. „Nigdy nie zamierzałem oszukiwać. Nie spodziewałem się jej telefonu. Nie planowałem tego”.

„Ale poszłaś” – powiedziałem.

"Tak."

Uczciwość była skuteczniejsza, niż jakiekolwiek kłamstwo.

„Co się stało?” zapytałem cicho.

Zawahał się.

„Rozmawialiśmy” – powiedział. „Wyjaśniła, dlaczego odeszła. Powiedziała, że wtedy bała się zaangażowania. Bała się stracić siebie”.

Poczułem ucisk w żołądku.

„A teraz?” zapytałem.

„Powiedziała, że nadal mnie kocha.”

Cisza pochłonęła cały pokój.

„A jak się czujesz?” Pytanie miało metaliczny posmak w ustach.

Jego wzrok zamarł.

„Nie wiem” – przyznał.

To był moment, w którym wszystko się wyjaśniło.