Lauren nie miała nawet na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na winną. Uśmiechnęła się tylko krzywo, przenosząc ciężar ciała na biodro. „Dzięki za zrozumienie, siostrzyczko” – powiedziała z udawanym poczuciem wdzięczności.
Wpatrywałam się w nich, serce waliło mi w piersi. Chwilę później tata wyszedł, unikając kontaktu wzrokowego, podając mi swoją walizkę.
„To niewiarygodne” – powiedziałam drżącym głosem. „To miała być nasza podróż, coś, czym mogłabym się z tobą podzielić”.
„Cóż, nadal jest” – powiedziała mama z uśmiechem – „tylko z Lauren. Nie rób z tego wielkiej sprawy, Violet. Twoja siostra naprawdę potrzebuje przerwy”.
Mam na imię Violet i przez ostatnie dwa lata pracowałam po godzinach, oszczędzając każdą wolną pensówkę, żeby zapewnić moim rodzicom wycieczkę, której nigdy nie zapomną. Loty, luksusowe hotele, wycieczki z przewodnikiem. Zaplanowałam każdy szczegół, nawet ostatnią rezerwację stolika w restauracji. Ale stojąc tam na podjeździe rodziców i patrząc, jak moja siostra wsiada na tylne siedzenie mojego samochodu, uświadomiłam sobie coś, czego unikałam od lat: nie ma znaczenia, ile wysiłku włożę. W ich oczach Lauren zawsze będzie na pierwszym miejscu.
Zacisnęłam szczękę, powstrzymując się przed ostrą ripostą, która cisnęła mi się na usta. Zamiast tego, wymusiłam na sobie cisnący się uśmiech i otworzyłam bagażnik.
„Letun, ruszaj”, powiedziałam beznamiętnym głosem. Skoro chcieli stawiać ją na pierwszym miejscu, to w porządku – mogli jechać z nią. Ale nie zamierzałam pozwolić im się tym cieszyć.
Jazda na lotnisko była dusząco cicha, przerywana jedynie nieustannym gwarem Lauren. „O rany, mamo, widziałaś tego TikToka o Paryżu? Nie mogę się doczekać, żeby tam pójść na zakupy. Myślisz, że znajdziemy na to czas, czy wycieczki zajmą nam cały dzień?”
Moje dłonie mocniej zacisnęły się na kierownicy, patrząc prosto przed siebie i powstrzymując się od mówienia. Mama cicho się zaśmiała. „Oczywiście, że będziemy mieli czas. Znajdziemy rozwiązanie, kiedy tam dotrzemy”.
Przygryzłam policzek. Kiedy tam dotrzemy. Wydawali się nawet nie zauważać, że nie jestem już częścią tego Wii.
W pewnym momencie tata odchrząknął. „Dziękuję, że nas podwiozłaś, Violet. Wiem, że to pewnie dziwne”.
Zerknęłam na niego w lusterku wstecznym. „Zwykle? To ciekawe, tato”.
