— Jesteś inna, nie na zewnątrz, lecz w środku.
— W końcu wiem, kim jestem — odpowiedziała Arina — wcześniej życie to było tylko znoszenie, uśmiechanie się i milczenie. Teraz wiem, że to było przetrwanie, nie życie.
— A Michaił? — zapytała z figlarnym uśmiechem.
Arina pomyślała. Michaił był obecny, niezawodny. Ale…
— Boję się znów zatracić w związku, zniknąć w człowieku.
— Bzdury — przerwała Katja — nie jesteś już tą samą Ariną, on to rozumie. Kocham cię taką, jaka jesteś naprawdę.
Kilka dni później przypadkiem spotkała Siergieja i teściową. Była sobota, wracała z jednego ze sklepów w centrum. Ubrana w granatowy płaszcz i wygodne szpilki, trzymała jedzenie na wynos dla Katji i siebie. Nagle usłyszała:
— Arina?
Obróciła się, a serce stanęło. Siergiej stał przed nią, a za nim jego matka, starsza, zmęczona, oczy szeroko otwarte. Chwilę wszyscy milczeli.
Siergiej odezwał się pierwszy:
— Wyglądasz inaczej.
— Tak, inaczej — odpowiedziała Arina spokojnie.
Teściowa zacisnęła torbę i powiedziała:
— Nie wiedzieliśmy, co się z tobą stało.
Te słowa uderzyły jak cios w serce, lecz Arina była gotowa.
— Zbudowałam nowe życie — powiedziała — nie było łatwo, ale jest moje.
