Lukacs wzruszył ramionami, jego bose stopy niezgrabnie drapały błyszczącą podłogę.
— Nikt, proszę pana. Słuchałem tylko. Kiedy tu grają. I… czasami zostawiają otwarte okno w kącie szkoły muzycznej. Staję pod nim. Obserwuję.
W pokoju rozległ się stłumiony szept. Ktoś kaszlnął. Patricia stała nieco dalej, blada, z zaciśniętymi wąskimi ustami.
— A ta melodia? — Ágoston podszedł bliżej do fortepianu. — Gdzie ją słyszałeś?
Lukács zawahał się na chwilę. W jego oczach błysnęła ostrożność, której nauczył się na ulicy.
— Mama mi ją śpiewała, kiedy byłem mały. Mówiła, że napisała ją bardzo utalentowana osoba. Dla dziecka… żeby nie bało się ciemności.
Coś w Augustynie pękło. Oparł się o fortepian, żeby nie upaść.
