„Nie wiedziałem” – odpowiedział Augustyn, i nie było na to żadnego wytłumaczenia, tylko szczera prawda.
Chłopiec patrzył na nią długo, jakby szukał na jej twarzy jakichś dowodów. Potem jego wzrok padł na znamię na jej nadgarstku. Powoli wyciągnął rękę.
Augustyn położył swoją własną kartkę — była na niej ta sama mała plamka, ledwo zauważalna.
W tym momencie zmieniło się nie tylko ich życie, ale i atmosfera w pomieszczeniu. Ludzie odwracali wzrok, jakby byli świadkami czegoś zbyt osobistego.
Lukacs zrobił krok naprzód i niepewnie ją przytulił. Uścisk był ostrożny, wciąż nieufny, ale szczery.
Augustyn zamknął oczy i przytulił do siebie chude ciało syna, którego opłakiwał przez dwanaście lat.
Później, gdy restauracja była pusta, usiedli razem przy pianinie. Patricia wyszła wcześniej, bez słowa. Ich małżeństwo zakończyło się tego wieczoru – nie krzykiem, ale ciszą, która mówi głośniej niż słowa.
„Nauczysz mnie, jak lepiej grać?” – zapytał Lukács, patrząc na niego.
