„Chciałem cię chronić. Nas. Maria powiedziała, że go zabierze. Da mu spokojne życie. Bez presji. Bez twoich ambicji”.
W Augustynie szalała burza – ból i zrozumienie jednocześnie. Jego syn nie umarł. Został mu odebrany. A on pozwolił mu odejść, bo ufał.
Spojrzał ponownie na Lukácsa. Nagle na twarzy chłopca pojawiły się znajome rysy: łuk podbródka, kształt brwi.
— Lukacs… wiesz, kim jest twój ojciec?
Chłopiec pokręcił głową.
Augustyn uklęknął przed nim i ostrożnie wziął go za rękę.
— To ja.
Słowa te zostały wypowiedziane cicho, jednak rozdarły powietrze.
Lukacs zamarł. Jego palce były zimne i szorstkie.
„Nie…” wyszeptał. „Mój ojciec… nie wiedział o mnie”.
