Pracowniczka socjalna, pani Dorina, zabrała mnie do swojego gabinetu i bez pośpiechu spojrzała mi w oczy. Przekazałam jej dokumenty, akta, wszystko, co miała otrzymać prawniczka. Nie pytała mnie, dlaczego uciekłam, ale jak się czuję. Była pierwszą osobą, która kiedykolwiek mnie o to zapytała.
W kolejnych tygodniach otrzymałam terapię, bezpieczne miejsce, czyste ubrania i dostęp do szkoły. Państwo wszczęło dochodzenie, a mój ojciec… został zmuszony do złożenia wyjaśnień. Nie był już panem sytuacji, lecz człowiekiem sądzonym za swoje czyny.
Nie wróciłem do niego. Ale też nie żyłem w nienawiści.
Nauczyłem się być kimś, nie przepraszając za swoje istnienie.
Pracowałem w weekendy w piekarni w mieście i po kilku miesiącach zaoszczędziłem wystarczająco dużo pieniędzy, żeby kupić sobie plecak szkolny, trampki i wszystko, czego potrzebowałem. Każdy zarobiony lej smakował jak godność.
