„Tato…” wyszeptała. „On nie warczał na ciebie. Warczał na ciebie”.
Mark drgnął.
„Gadacie bzdury! Nie możecie tego zrozumieć!”
„Widziałam wszystko” – odparła uparcie Lili. Jej głos drżał, ale nie ze strachu. „Ten mężczyzna tam był. Krzyczał. Upadłaś, a Tytan skoczył… stanął między tobą. Nie ugryzł. Po prostu cię podniósł”.
W pokoju panowała martwa cisza, zakłócana jedynie odgłosem deszczu uderzającego o okno i ciężkim oddechem Tytana.
Bence nadal czuł obrzęk – i wtedy zrozumiał. To nie był świeży uraz pod skórą. Stare, źle zagojone złamanie, a obok niego świeże naderwanie mięśnia. Taki uraz nie powstaje w ciągu minuty.
„Marku” – powiedział, patrząc mu prosto w oczy – „ten pies ma poważny uraz. Czuje silny ból, kiedy się porusza. Bardzo silny”.
