Była późna lutowa noc w Mexico City, jedna z tych nocy, kiedy chłód nie uderza cię prosto w twarz, lecz wsiąka pod ubranie niczym uporczywa dłoń i zostaje tam, wczepiając się w kości. Niedawno mżyło. Chodnik lśnił od czarnych kałuż, gdzie żółte latarnie migotały niczym zmęczone gwiazdy. Ludzie szli szybko, z szyjami schowanymi w szalikach, a ich świat ograniczał się do powrotu do domu. Nikt na nikogo nie patrzył. Nikt się nie zatrzymywał.
Ricardo Valdés opuścił szklany budynek niczym ktoś schodzący z ringu bokserskiego. Nienaganny garnitur, ciężki zegarek, telefon komórkowy wibrujący od wiadomości wymagających natychmiastowej reakcji. Był człowiekiem przyzwyczajonym do tego, że wszystko się zmienia: ziemia, wspólnicy, testamenty. W gazetach nazywano go „wizjonerem”. W kuluarach konkurencji – „bezwzględnym”. Nie kwestionował żadnej z tych etykietek. Zbudował Grupo Valdés na trudnych decyzjach i zasadzie, którą powtarzał jak mantrę: kto się waha, przegrywa.
Chciał już przejść przez ulicę w kierunku ciężarówki, gdy usłyszał cichy głos, niemal zagłuszony przez hałas samochodów.
Sześć lat po tym, jak wyrzucono mnie z rodziny za kłamstwo
Przez dziesięć długich lat mieszkańcy mojej wioski śmiali się ze mnie
Miliarder wrócił do domu i zastał swoją adopcyjną matkę pracującą jako gosposia
Milioner, nie zapowiadając tego, postanowił odwiedzić dom kobiety, która dla niego pracowała
Mój mąż potajemnie zabrał moją kartę bankową, żeby zabrać swoją kochankę na wakacje
