Imperium Wiktora zaczęło się w wynajętym magazynie z łuszczącą się farbą i powybijanymi szybami. Teraz był właścicielem firm logistycznych w trzech województwach. Miał członków zarządu, którzy uśmiechali się zbyt szeroko, partnerów, którzy ściskali jego dłoń, obliczając, jak go przechytrzyć, dalekich krewnych, którzy wynurzali się tylko wtedy, gdy zwąchali okazję.
Dawno się już nauczył, że szczerość jest walutą znacznie rzadszą niż złoto.
Gdy Róża zachorowała trzy miesiące temu — choroba płuc spowodowana dziesięcioleciami używania chemicznych środków czystości i złej jakości powietrzem — Wiktor pozwolił jej córce zająć jej miejsce. To było prostsze niż zatrudnianie obcej. Lena przyjechała z jedną walizką i nieśmiałym skinieniem głowy.
Bystre oczy. Opalona skóra. Cicha.
Zbyt cicha.
Wiktor obserwował ją kątem oka — jak ścierała kurz z półek, nosiła pranie, podlewała ogród. Poruszała się z ostrożnością, jakby bała się czegoś zniszczyć, czego nigdy nie byłaby w stanie zastąpić. Rzadko spotykała jego wzrok.
Zastanawiał się, czy ta cisza to szacunek — czy wyrachowanie.
