Kobieta wzięła głęboki oddech. Potem przyłożyła dłoń do szyi i powoli rozwiązała cienki łańcuszek, dotąd ledwo widoczny. Na jego końcu wisiał duży, stary, kuty klucz.
— Czy ktoś rozpoznaje ten klucz? — zapytała.
Goście spojrzeli po sobie zdezorientowani. Niektórzy wzruszyli ramionami. Inni uśmiechnęli się ironicznie.
— A co jeśli? — zapytał ktoś z tyłu. Czy istnieje magiczny klucz?
Kobieta zrobiła krok naprzód.
— To klucz do starej piwnicy. Ten, którego nie ma na nowych planach. Ten, gdzie są oryginalne akty własności domu. Umowy. Testament mojego ojca.
Irina zamarła.
— Co to za bzdura?
— Ten dom nie nazywa się „Vila Popescu” dla ozdoby — kontynuowała kobieta. — Nazywa się tak, ponieważ został zbudowany przez mojego dziadka, jego własnymi rękami. Cegły były opłacane pojedynczo. Lejami, a nie obietnicami.
W salonie rozległ się szmer.
