I wtedy przyszła Emma.
Jej kroki były małe i niepewne, niosły się echem po korytarzu jak kruche nadzieje, które błagają, by się nie roztrzaskać. Gdy zobaczyła go leżącego bez ruchu pod ostrym, białym światłem, z jej piersi wyrwał się cichy szloch — taki, który rozrywa coś w środku każdego dorosłego w zasięgu słuchu.
Mimo to podeszła.
Ujęła jego łapę w swoje drżące dłonie.
A Shadow — złamany i gasnący — spróbował się poruszyć.
Jego noga zadrżała gwałtownie, jakby cały ostatni płomień życia w jego ciele popłynął do tego jednego, końcowego ruchu. Emma nachyliła się bliżej i wyszeptała przez łzy:
— Jestem tu. Nie odejdę. Uratowałeś mnie. Pozwól mi zostać.
