Oleg, z którym spotykała się dopiero od miesiąca, siedział w jej małej kuchni i słuchał. Kiedy odłożyła telefon, cicho wstał.
— Zaraz wrócę — tylko tyle powiedział i narzuciwszy kurtkę, wyszedł.
Ania nie zwróciła na to uwagi, zbyt pogrążona w swojej trosce. Zaczęła liczyć w myślach: ile zostało do wypłaty, od kogo można pożyczyć parę tysięcy. Ona, pielęgniarka na kardiologii, ratująca cudze matki, czuła się zupełnie bezradna, gdy chodziło o jej własną.
Wrócił po godzinie. Wszedł do kuchni, postawił na stole torebkę z apteki — w środku było właśnie to drogie lekarstwo.
— Oleg… skąd? Przecież ono… kosztuje prawie pięć tysięcy.
— Aniu, to twoja mama — tu nie ma o czym dyskutować.
W tym momencie zdobył ją na dobre i ostatecznie. Ona, przywykła wszystko dźwigać na własnych barkach, być dla wszystkich podporą, ratownikiem, kamizelką ratunkową, pierwszy raz w życiu zobaczyła mężczyznę, który nie prosił o pomoc, tylko po prostu przyszedł i pomógł.
