Dlaczego uważasz, że moje mieszkanie to wspólny dom? — zapytała Wiera,

Editoron

Wiera kiwała głową, układając naczynia w kuchni. Cieszyła się nie tylko z oszczędności, lecz także z niezależności. Teraz nikt nie mógł ich wyrzucić na ulicę. Żaden właściciel nie podniesie nagle czynszu. To była ich twierdza.

— Możemy teraz odkładać na samochód — rozmarzył się Maksim. — Albo pojechać wreszcie na porządny urlop. Na przykład do Turcji. Wszyscy koledzy jeżdżą, a my ciągle nic.

— Tak, możemy wiele rzeczy — zgodziła się Wiera, wycierając okna. — Najważniejsze, mądrze dysponować pieniędzmi.

Wspólnie ułożyli nowy budżet domowy. Bez wydatków na wynajem plany wyglądały znacznie bardziej optymistycznie. Można było pozwolić sobie na lepsze jedzenie, nowe ubrania, drobne rozrywki.

— Twoja babcia nas uratowała — przyznał Maksim wieczorem, gdy siedzieli na balkonie z herbatą. — Dobrze, że są tacy krewni.

Wiera uśmiechnęła się, ale nic nie powiedziała. Pamiętała słowa babci, że mieszkanie należy tylko do niej.

Pierwszy miesiąc we własnym mieszkaniu minął niepostrzeżenie. Młoda rodzina intensywnie odkładała pieniądze, które wcześniej szły na wynajem. Trzydzieści tysięcy rubli miesięcznie — to była dla nich solidna kwota.

— Wyobrażasz sobie, że w rok zaoszczędzimy trzysta sześćdziesiąt tysięcy? — liczył Maksim przy kolacji. — Można kupić używane auto. Albo zrobić porządny remont. Mnóstwo możliwości.

Wiera czuła ogromną ulgę, że obciążenie finansowe spadło. Teraz mogli kupować lepsze produkty, nie musieli oszczędzać na każdym drobiazgu. Życie stało się wygodniejsze.

— Może odłożymy na nowe meble? — zaproponowała. — Ta kanapa już skrzypi, a szafa też swoje przeszła.

«« Previous Next »»