„Ale dlaczego nie chcesz, żebym do nikogo zadzwonił?” – zapytałem, tym razem łagodniej. „Coś się stało?”
„Nie, proszę pani” – powiedział, kręcąc głową. „Nic nie zrobiłem. Ale jeśli dowiedzą się prawdy, zabiorą mnie. I umieszczą w sierocińcu, a ja nie będę mógł zostawić matki”.
Wtedy zauważyłem, jak mocno trzymał papierową torbę, zaciskając na niej palce tak mocno, że aż bledły mu kostki. Nie bał się mnie. Bał się ją stracić.
„Dobrze, kochanie” – powiedziałem. „Napijmy się gorącej czekolady i coś przekąsimy, a ty mi powiesz, co się dzieje. Możemy się dogadać?”
Zawahał się, ale w końcu skinął głową.
I drugi wieczór z rzędu zrobiłam mu filiżankę gorącej czekolady.
Powoli zaczęła wyłaniać się historia, a wraz z nią kilka rogalików.
Jego matka miała na imię Miranda. Była bardzo chora, zbyt słaba, żeby wstać z łóżka przez większość dni. Sposób, w jaki Marco o niej mówił – ostrożnie i powoli – powiedział mi wszystko, co potrzebowałem wiedzieć, zanim skończył wyjaśniać.
Była wszystkim, co miał. I panicznie bał się ją stracić.
