„Robię, co mogę” – powiedział, spuszczając wzrok. „Sprzątam mieszkanie. Znajduję jedzenie, kiedy tylko mogę. Czasami sąsiedzi nam pomagają, ale ostatnio rzadko”.
Nie przerywałem mu. Chciałem zapytać, gdzie jest jego ojciec albo czy w pobliżu są jacyś krewni, ale nie udzielił mi żadnych informacji. Może nie miał nic do powiedzenia.
„Jeśli ktoś się dowie, proszę pani” – kontynuował – „zabiorą mnie. Umieszczą mnie w domu dziecka albo gdzieś. I nie obchodzi mnie, co mówią. Nie zostawię jej”.
Zatrzymał się na chwilę, po czym spojrzał na mnie z czymś, co przypominało nadzieję.
„Czy mógłbym… tu pracować?” – zapytał. „Mógłbym zamiatać podłogi albo zmywać naczynia. Mógłbym wycierać blaty i myć okna. Nie potrzebuję pieniędzy. Po prostu… chciałbym trochę chleba dla siebie i mamy”.
Słowa te bolały mnie w piersi. Był taki młody, a dźwigał ciężary przeznaczone dla kogoś trzy razy starszego od niego.
„Marco” – powiedziałam cicho, a mój głos był napięty. „Nie mogę cię zatrudnić, kochanie. Nie żebym nie chciała – jesteś na to za młoda. Ale może… może mogłabym zamiast tego przynieść twojej mamie coś do jedzenia? Czy to w porządku?”
Całe jej ciało się napięło. „Nie. Nie zrobiłaby tego. Nie lubi, kiedy ludzie widzą ją w takim stanie”.
