— Nie zawracaj sobie głowy — powiedziałam mu. Nie masz nic więcej do wyjaśnienia.
Zostawiłam pieniądze na wino na stole i wyszłam z Danem u boku. Na chodniku zimny wiatr unosił moje włosy, ale już mnie to nie obchodziło. W końcu poczułam, że oddycham.
Zatrzymaliśmy się przed samochodem. Dan długo mi się przyglądał.
— Ana, nie wiem, czy mam ci gratulować, czy płakać nad tobą.
— Ja też nie — powiedziałam z gorzkim uśmiechem. Ale wiem, że już nie będę po nim płakać.
Pożegnaliśmy się bez obietnic, jedynie milczeniem ludzi, którzy stracili się i odnaleźli tego samego wieczoru.
Kiedy wróciłam do domu, zdjęłam obrączkę i położyłam ją na stole. W domu panowała cisza. Wyjrzałam przez okno i poczułam dziwną, ale piękną ciszę. To nie był koniec, to był początek.
Zapaliłam świeczkę i powiedziałam do siebie, jak mawiała moja mama:
„Godność, córko moja, to najpiękniejszy zapach kobiety”.
I po raz pierwszy od dawna szczerze się uśmiechnęłam.
