Daniel szybko podszedł, sprawdzając jej puls. Kobieta oddychała ciężko, ale wciąż żyła. Na stole obok niej leżało kilka pustych butelek po lekarstwach.
„Mirela, natychmiast wezwij karetkę!” – powiedział Daniel stanowczym, ale drżącym głosem.
Elena płakała bez opamiętania, przyciskając głowę do ramienia matki. „Nie chciała umierać… powiedziała tylko, że jest zbyt zmęczona…”
Mirela sięgnęła po telefon, ale jej wzrok padł na ściany pokoju. Były pełne rysunków kredkami – motyli, kwiatów, słońca. W rogu duży rysunek serca i dwóch postaci trzymających się za ręce, z niezgrabnie napisanym tytułem: „Ja i moja mama”.
„Danielu, spójrz…” – wyszeptała.
Wtedy zrozumiał. Kobieta nie była po prostu ofiarą kryzysu – była samotną matką, przytłoczoną trudnościami, starającą się zapewnić byt swojemu dziecku.
