Kilka dni później mieszkańcy okolicy poznali ich historię. Ktoś przyniósł jedzenie, ktoś inny ubrania, a sąsiedzi zmobilizowali się do naprawy płotu i okien. Mirela przyszła z kwiatami, a Daniel z pluszowym misiem.
Dom, który kiedyś wydawał się opuszczony, znów wypełnił się śmiechem.
Pewnego wieczoru, gdy słońce znów zachodziło w odcieniach pomarańczu i szarości, tak jak wtedy, Daniel zatrzymał się przed domem i uśmiechnął.
Elena biegała po podwórku z różowym plecakiem, radośnie krzycząc: „Patrz, policjant, mama upiekła ciasteczka!”.
I po raz pierwszy od dawna wszystko wydawało się znowu w porządku.
