Pewnego wieczoru, gdy w domu panowała cisza, Maria postanowiła przeprowadzić prosty test. Podniosła małe metalowe pudełko i upuściła je na podłogę, kilka metrów od Leo. Dziecko nagle się odwróciło. Jego oczy rozszerzyły się, a dłonie zacisnęły się na zabawce.
Maria zamarła. Nie był głuchy.
Tej samej nocy kobieta w ogóle nie spała. Zastanawiała się, jak to możliwe, że nikt wcześniej tego nie zauważył. Dlaczego słyszące dziecko miałoby zostać uznane za głuche? A zwłaszcza, dlaczego ktokolwiek chciałby ukryć prawdę?
Następnego dnia zaczęła przeszukiwać dokumenty w gabinecie pana Vargi. W zakurzonej szufladzie znalazła starą teczkę z diagnozą Leo. Na pierwszej stronie wyraźnie napisano: „możliwy przejściowy uraz słuchu”. Nie była to diagnoza ostateczna. Tylko przypuszczenie.
