— Więc teraz — ciągnęła równym tonem — możesz się odwrócić i pojechać do swojej mamy. Uspokój ją. Powiedz, że wygrała. Dostała to, czego chciała. Pozbyła się mnie. A ty od tej chwili należysz do niej całkowicie i bez reszty.
Stał pośrodku pokoju oszołomiony. Cała jego wściekłość, cały „sprawiedliwy” gniew rozsypały się w proch, rozbijając o tę lodowatą ścianę. Chciał krzyczeć, kłócić się, coś udowadniać, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. Nagle zrozumiał, że nie ma z kim się spierać. Przed nim stała obca kobieta, która właśnie wydała mu ostateczny wyrok.
