Twarz Vivian zbladła. „Edwardzie, proszę…” „Nie” – powiedział stanowczo. „O mało co nie zrujnowali jej życia”.
Poczułam, jak łzy spływają mi po policzkach, nie ze smutku, ale z burzy gniewu, zdrady i ulgi. Mark spojrzał na mnie, a arogancję zastąpił teraz strach.
„Claire… proszę. Nie zabrałabyś naszej córki, prawda?”
Jej słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch. Nie myślałam jeszcze tak daleko. Ale w tamtej chwili, z moim noworodkiem śpiącym spokojnie w moich ramionach i okruchami mojej roztrzaskanej pewności siebie rozsypanymi wokół, wiedziałam, że muszę podjąć decyzję. I że to zmieni nasze życie na zawsze.
Wzięłam głęboki, drżący oddech, zanim mu odpowiedziałam. Mark wyciągnął do mnie ręce, ale ja się cofnęłam, przyciągając córkę jeszcze mocniej.
„Zabrali mi wszystko” – powiedziałam cicho. „Moją stabilność, pewność siebie… moją szansę, żeby przygotować się na ich przybycie. I zrobili to, mówiąc mi, że „ledwo dajemy radę”. Sprawili, że poczułam wstyd, że potrzebuję pomocy”.
