…jego spojrzenie wystarczyło, by ją zatrzymać. Czuła, jak jej serce wali jak oszalałe, a ręce lekko drżały. Wyciągnęła kartkę, mając nadzieję, że Marian zrozumie absurdalność jej poczynań. Ale on wziął ją spokojnie, schował do portfela i wyszedł z domu, gwiżdżąc, jakby nic się nie stało.
Od tego dnia Sofia żyła z poczuciem, że ktoś podciął jej skrzydła. Dostawała od niego pieniądze tylko „na najpotrzebniejsze rzeczy” – czyli bilet autobusowy, bajgla na lunch i, jeśli miała szczęście, kilka dodatkowych lejów na detergent. Ani słowa o kawie z kolegą czy nowej książce.
