Markus podszedł do stołu, wziął urządzenie i dokładnie przyjrzał się Emmie.
— Wiesz, że nie lubię, gdy dotykają moich rzeczy. Idź spać, jutro ważny dzień.
Finał gry
W poniedziałek rano pod dom podjechał biały samochód bez oznaczeń. Markus stał na schodach, trzymając w ręku „dokumenty dotyczące hospitalizacji”.
— Emma, kochana, to tylko środek ostrożności. Musisz trochę odpocząć, lekarze pomogą z twoimi lukami w pamięci — powiedział, próbując wziąć ją pod rękę.
Ale Emma się nie ruszała. Spojrzała na zegarek. Równo o 9:00 do bramy podjechały jeszcze trzy samochody, tym razem z syrenami policji finansowej.
— Co to ma znaczyć? — Markus pobladł.
— To oznacza, Markusie, że twoje luki w pamięci są znacznie poważniejsze niż moje — spokojnie odpowiedziała Emma. — Zapomniałeś, że mój ojciec był nie tylko kolekcjonerem, on był założycielem tego banku, przez który próbowałeś wytransferować pieniądze do Panamy. Wszystkie twoje transakcje zostały zablokowane jeszcze w sobotę rano, w momencie gdy wysłałam pliki do służby bezpieczeństwa.
