Pośrodku salonu, na miękkim dywanie, siedziała Mara, jego dziesięcioletnia córka. Przed nią kobieta w białym fartuchu delikatnie trzymała ją za ramiona – to była terapeutka, którą jego żona potajemnie zatrudniła. Na podłodze leżały rozrzucone kartki do rysowania, kredki, kawałki gliny i mały mikrofon-zabawka.
Mara spojrzała na kobietę, a jej oczy błyszczały wzruszeniem.
„Proszę spojrzeć, pani Andreea! Przestań pani ściskać dłoń! Proszę spojrzeć!”
