Ion stał tam przez chwilę z biletem w dłoni, czując, jak przechodzą go dreszcze. Nie był typem, który wtrąca się w cudze życie, ale nie mógł też tak zostawić sytuacji. Usiadł za kierownicą i wyjrzał przez okno na szkołę, gdzie dzieci już pędziły, śmiejąc się, żyjąc w swoim własnym świecie. Maria nigdy się nie śmiała.
Tego dnia droga do garażu wydawała się dłuższa niż kiedykolwiek. Jego myśli pędziły jak szalone. Co, jeśli dziewczyna jest w niebezpieczeństwie? Co, jeśli ktoś czeka na nią w domu i podniesie na nią rękę? Ta myśl ścisnęła go za serce. Dorastał w prostej rodzinie, gdzie życie nie było łatwe, ale nikt nie bił. Ale znał wystarczająco dużo przypadków, wystarczająco dużo historii z wioski, ludzi, którzy milczeli i wytrwali. Dzieci, które również nauczyły się milczeć.
