Po tym, jak odwiózł ją do domu, nie wyszedł od razu. Został przed bramą i zadzwonił na policję. Opowiedział jej wszystko drżącym, ale zdecydowanym głosem.
W ciągu kilku godzin dom został otoczony radiowozami. Ion patrzył, jak wysokiego mężczyznę wyprowadzano skutego kajdankami, a Ralucę i jej matkę obejmowała kobieta z opieki społecznej.
Kiedy wszystko się skończyło, Raluca podeszła do niego i powiedziała przez łzy: — Dziękuję, panie Ion. Gdyby nie pan… Nie wiem, co by się stało.
Staruszek uśmiechnął się do niej łagodnie. — Czasami drobne uczynki mogą uratować życie, droga dziewczyno.
Od tamtej pory Raluca nigdy więcej nie płakała w autobusie. Pewnego ranka zostawił jej niezgrabnie napisaną notatkę: „Dziękuję, że przywróciłaś mi odwagę”.
Ion włożył ją do kieszeni na piersi i za każdym razem, gdy odpalał żółty autobus, czuł ją tam — jako przypomnienie, że nawet najprostsze gesty mogą odmienić życie.
