Pensja była przyzwoita, na początku około 5000 zl miesięcznie, ale dla mnie oznaczało to wolność.
Po raz pierwszy poczułem, że mogę oddychać.
Kiedy się wyprowadziłem, nawet nie powiedziałem o tym od razu rodzinie.
Nie chciałem znowu słyszeć utartych frazesów: „To niepraktyczne”, „To nie ten moment”, „Lepiej zrób coś innego”.
Wynająłem małe mieszkanie niedaleko fabryki i zająłem się swoimi sprawami.
W międzyczasie Marian się ożenił. Miał dwójkę dzieci, a moje wychowały je prawie tak samo jak on i jego żona.
Ja?
Byłem „tym, który da radę”.
Nie wolno mi było o nic prosić.
Pewnego dnia, po długiej zmianie, zdałem sobie sprawę, że mam dość.
Miałem 28 lat i czułem się, jakbym pędził jak szalony i nic nie osiągnął.
Zacząłem przeglądać ogłoszenia nieruchomości.
Nie chciałem czegoś wielkiego, nie chciałem czegoś drogiego, chciałem po prostu czegoś, co będzie moje.
Tak to znalazłem: skromny dom na obrzeżach miasta.
