Prawnik wziął głęboki oddech i ostrożnie położył dokument na stole, jakby był czymś kruchym.
Doina próbowała odzyskać panowanie nad sobą. Wyprostowała plecy, ułożyła perły i wymusiła uśmiech.
„Nie rozumiem, o co całe to zamieszanie” – powiedziała. „Możemy zacząć czytać testament”.
„Rozumie pani doskonale” – odpowiedziała prawniczka spokojnym, ale stanowczym głosem. „Ten dokument zmienia status kobiety”.
Spojrzałam na Doinę bez słowa. Po raz pierwszy to nie ja byłam przypierana do muru.
