„Teraz jest twój”.
Wyszłam na korytarz i zatrzymałam się na chwilę. Zamknęłam oczy i zobaczyłam mojego ojca takim, jakim był: z jego zrogowaciałymi dłońmi, z jego delikatnym uśmiechem, który zawsze powtarzał mi, żebym nie dała się deptać.
Tego dnia nie tylko odziedziczyłam spadek. Zyskałam coś ważniejszego: prawdę i moje miejsce w jego życiu.
A Doina została, ze swoimi zimnymi perłami i lekcją, której nigdy nie zapomni.
