„W tych warunkach pani Marinescu pozostanie przy stole. A spadek zostanie podzielony zgodnie z nowymi postanowieniami”.
Kiedy odczytano kwotę, Doina oniemiała. Jej udział drastycznie się zmniejszył. Większość oszczędności ojca, z domu i ziemi, przypadła mnie. Dziesiątki tysięcy lei, dzieło życia mężczyzny, który kochał mnie na swój cichy sposób.
Doina zaczęła płakać. Nie z bólu. Ze złości.
Nie byłam szczęśliwa. Nie w ten sposób. Zamiast tego poczułam spokój, jakiego nigdy wcześniej nie znałam. Spóźnioną sprawiedliwość.
W końcu prawnik wręczył mi klucz do domu mojego ojca.
