Wyszła, nie oglądając się.
Lena otworzyła drzwi minutę po dzwonku. Wystarczyło jedno spojrzenie na twarz Kseni, żeby zrozumieć — stało się coś poważnego.
— Wejdź — odsunęła się na bok.
Ksenia weszła, zdjęła kurtkę i usiadła na kanapie. Dopiero wtedy poczuła, jak napływają łzy. Płakała długo, a Lena siedziała obok i w milczeniu głaskała ją po plecach.
Kiedy Ksenia się uspokoiła, opowiedziała wszystko. O trzech latach finansowej pomocy teściowej, o żądaniu sprzedaży biżuterii, o awanturze z Igorem.
— Dobrze zrobiłaś, że wyszłaś — powiedziała stanowczo Lena. — To była właściwa decyzja.
— Ale przecież jestem żoną…
— Żoną, nie bankomatem — przerwała jej przyjaciółka. — Ksiuś, zasłużyłaś na ten urlop. Zasłużyłaś na prawo żyć dla siebie. Jedziemy w góry, tak jak planowałyśmy. I niech ich wszystkich diabli.
Ksenia kiwnęła głową. Po raz pierwszy od trzech lat czuła, że postąpiła słusznie.
Cztery dni później ruszyły w góry. Ksenia zostawiła telefon w trybie cichym — Igor dzwonił po dziesięć razy dziennie, ale ona nie odbierała. Potrzebowała ciszy. Potrzebowała pobyć sama ze sobą.
Ośrodek wypoczynkowy okazał się jeszcze piękniejszy niż na zdjęciach. Drewniane domki, zapach żywicy i igliwia, gdzieś w oddali górskie szczyty. Ksenia wyszła na werandę, zaczerpnęła pełną piersią czystego powietrza i poczuła, jak coś w środku zaczyna puszczać.
Tydzień minął szybko. Z Leną chodziły na wycieczki, wspinały się w góry, wieczorami siedziały przy ognisku, piły herbatę i rozmawiały o wszystkim na świecie. Ksenia wracała myślami do ostatnich trzech lat i rozumiała, jak bardzo się w tym wszystkim zgubiła.
