Ksenia w końcu podniosła na niego wzrok:
— Jak najbardziej. Mam dość bycia dojną krową dla twojej matki. Mam dość życia w biedzie i odmawiania sobie wszystkiego. Mam dość tego, że moje uczucia i pragnienia nikogo nie obchodzą.
— Mamy kredyty, a ty sobie wymyśliłaś urlop?! — darła się teściowa. —
— Ksiuś…
— Nie trzeba — zapięła torbę. — Trzy lata próbowałam być dobrą synową, dobrą żoną. Ale nikt tego nie docenia. Dla was jestem tylko portfelem.
— To nie tak!
— To dlaczego teraz żądasz, żebym oddała moje pieniądze? Dlaczego nie zapytałeś, czego chcę ja? Dlaczego ani razu nie stanąłeś po mojej stronie?
Igor milczał.
Ksenia wzięła torbę, minęła męża w przedpokoju. Założyła kurtkę, włożyła buty. Igor stał w korytarzu i patrzył na nią.
— Pożałujesz — powiedział cicho.
— Być może — Ksenia otworzyła drzwi. — A może pożałujesz ty.
