— To moje urodziny!
— Daje ci to prawo, by traktować mnie jak służącą?
Andrei wybuchł:
— Co się z tobą dzieje? — krzyczał.
— Wcześniej milczałam — odparła Marina — teraz wystarczy.
— Wszystkie kobiety wypełniają swoje obowiązki, a ty…
— Ja co? — przerwała mu.
— Przekroczyłaś granicę! — wrzasnął.
Marina spojrzała na niego, czerwona ze złości, pewna racji.
— Andrei — powiedziała spokojnie — spakuj się.
— Jak?
— Jedź do matki, przemyśl, kto naprawdę upokorzył kogo.
— Wyrzucasz mnie?
— Proszę tylko, byś odszedł, dopóki nie zrozumiesz, co zrobiłeś.
Andrei milczał, w szoku.
— Marichka, serio?
— Bardziej niż kiedykolwiek.
Po pół godzinie odszedł, zatrzaskując drzwi z taką siłą, że drżały szyby.
Marina została sama w chaosie domu. Włączyła czajnik, wzięła książkę i usiadła. Naczynia mogły poczekać. Po raz pierwszy od lat czytała przed snem, zamiast planować kolejny dzień. Czuła prawdziwą wolność.
Na telefon przyszła wiadomość od nieznanego numeru:
„Marina, tu Lena. Przepraszam za Sergeja. Przesadził. Miałaś rację. Nigdy nie odważyłabym się odpowiedzieć tak jak ty.”
