W tym momencie poczułem w sobie dziwny spokój. Nie było już bólu, nie było łez, tylko zimna, czysta siła, jakiej nigdy wcześniej nie czułem.
Spojrzał na mnie jak dziecko z ręką uwięzioną w słoiku dżemu. Próbował wyciągnąć rękę, ale cofnąłem się o krok.
— No, nie przemęczaj się — powiedziałem mu spokojnie. — Powiedziałeś już dość.
Wszyscy wokół patrzyli. Kobieta obok nas przestała mieszać łyżeczką kawę. Mężczyzna odłożył telefon. Cisza stała się przytłaczająca.
Artur przełknął ślinę. Jego broda drżała. Nie był już aroganckim mężczyzną, który patrzył na mnie z góry, gdy wracał późno do domu. Był po prostu małym człowiekiem, przyłapanym na kłamstwie.
